Als het gaat om het meten van de ziekteprogressie bij ALS, vragen veel mensen zich af of een EMG de beste manier is om dit te doen. Een EMG, wat staat voor elektromyograaf, is een test die de functie van spieren en zenuwen beoordeelt. Er zijn echter beperkingen aan deze test. De veranderingen die bij een EMG worden waargenomen, komen mogelijk niet altijd overeen met de klinische symptomen die de patiënt ervaart. Als er meerdere EMG’s op verschillende locaties worden uitgevoerd, kunnen er bovendien verschillen in interpretatie en technische factoren zijn die van invloed kunnen zijn op de resultaten. Vanwege deze beperkingen vertrouwen gezondheidszorgteams op andere klinische maatregelen om de ziekteprogressie bij ALS te evalueren.
Ze kijken naar factoren zoals de verspreiding van zwakte van de ene regio naar de andere, de hoeveelheid gewicht die verloren gaat tussen bezoeken en de ademhalingsfunctie. Deze maatregelen bieden waardevolle inzichten in de voortgang van de ziekte. Er zijn ook voortdurende inspanningen om andere biomarkers, zoals neurofilament, te valideren, die nauwkeurigere beoordelingen van de ziekteprogressie kunnen bieden.
Samenvattend: hoewel een EMG nuttige informatie kan verschaffen over de spier- en zenuwfunctie, wordt het niet beschouwd als de meest nauwkeurige methode voor het beoordelen van de ziekteprogressie bij ALS. Klinische maatregelen, zoals de verspreiding van zwakte en veranderingen in gewicht en ademhalingsfunctie, behoren tot de belangrijkste instrumenten die door gespecialiseerde ALS-centra worden gebruikt om te bepalen hoe de ziekte vordert.
DR. JINSY ANDREWS Neuroloog
Bron www.roon.com/als
Vertaling Johan Foliant