Het gevecht van ziek zijn.
Hoe is het om ernstig ziek te zijn? Het antwoord op deze vraag is niet te geven. Ik probeer het soms aan mijn omgeving uit te leggen maar dat is moeilijk Mensen zien de lichamelijke beperkingen en ja die zijn moeilijk en vervelend maar zoveel makkelijker dan de mentale strijd. Want hoe is het nu om de diagnose ALS en dus een doodvonnis te ontvangen? Als ik praat voor mezelf, ik ben niet bang voor de dood. Ik heb in mijn 45 jaar meer geleefd dan de meeste mensen in heel hun leven ook geloof ik in het sprookje van de dood.
Waar ik wel bang voor ben is om mijn kinderen achter te laten. Op het moment dat ik moeder werd, ik heb 3 prachtige kinderen mogen krijgen, heb ik met mijzelf afgesproken de best mogelijke moeder te zijn en mijn kinderen met liefde en wijsheid de wereld in te sturen. De angst dat ik deze belofte niet kan waarmaken is zo zwart, zo overheersend en zo beangstigend dat ik het niet kan verwoorden,
Kort na mijn diagnose moest ik denken aan een zin uit de film The Matrix. “your mind makes it real”. En zo ben ik begonnen met elke dag fantaseren. Ik stelde mijzelf voor, winkelend met mijn dochter in Parijs, passievolle nachten met mijn man, carnavallend met mijn vriendinnen, skiënd met mijn gezin, dansend op een festival en goede gesprekken bij de openhaard. Om te kunnen dromen en fantaseren moet ik de angst wegdrukken en dat gevecht is het echte gevecht dat wat de buitenwereld niet ziet en voor anderen moeilijk te begrijpen is.
Nu 1,5 jaar later kan ik zeggen dat de angst minder is en dat mijn fantasieën in mijn hoofd toekomst plannen zijn geworden. Het resultaat is dat ik al een jaar niet achterruit gegaan ben en zelf wat kracht terug begin te krijgen.
Dus ik blijf vechten en dromen wie weet wat er nog komen gaat. Your mind makes it real.
