Wat we zaaien – en wat er groeit

Bij het zien van de bloemen in onze tuin moest ik denken aan een tekst uit het evangelie: “Ze zaaien noch maaien, en toch was Salomo in al zijn heerlijkheid niet gekleed als een van hen.” Daar ging het over lelies, maar deze bloemen lijken erop en stralen dezelfde pracht en praal uit.

Een andere zin blijft me ook raken: “Groot is de oogst, maar waar zijn de werklieden?” Het raakt aan iets dat ik steeds vaker zie. Mensen leggen massaal tegels in hun tuin, om er minder werk aan te hebben. Terwijl juist bloemen, planten en struiken zó belangrijk zijn voor de afwatering en levendigheid van een tuin.

“Ze staan er mooi bij,” zei mijn man laatst. En dat klopt. Maar eerlijk is eerlijk: er groeit ook onkruid. Er moet gesnoeid worden om erdoor te kunnen, en dit voorjaar kwam ik daar nauwelijks aan toe.

Ik bladerde in het boek van Mariette Verlaan, “Harmonie in jouw tuin, ervaar plezier, inspiratie en energie.” Ja, dat doet het: het geeft energie. Maar niet altijd staat mijn hoofd ernaar. En soms wapper ik liever met mijn handen op een andere manier.

Zo is het ook met de zorg. Komt die niet steeds meer in tijdnood – en handen te kort? Hoe blijven we gezond? Wat doen we aan preventie? En misschien nog wel belangrijker: wie zorgt er straks voor ons?

Ondertussen zie ik foto’s en berichten van mensen die op de fiets stappen of bergen beklimmen voor het goede doel. Als dat hun hobby is, en ze geloven dat ze daarmee geld kunnen ophalen voor bijvoorbeeld medicijnonderzoek, dan moeten ze dat zeker doen.

Toch hoor ik mijn vader denken: “Kunnen die mensen niet iets doen dat écht nuttig is?” Misschien zouden ze daar zelfs beter voor betaald krijgen. Zelf – en ik vermoed velen met mij – zou ik liever bijdragen aan initiatieven die ook praktisch iets verbeteren in het leven van patiënten nú. Want terwijl er grote tekorten dreigen in de zorg, gaan de meeste giften naar onderzoek, en krijgen initiatieven die de levenskwaliteit van mensen nú willen verbeteren, vaak nauwelijks steun.

Aan de andere kant: als fietsen of klimmen hun passie is, dan gun je het ze van harte. En ja, wie weet: misschien helpt het echt. Soms lijkt het of mensen denken: als er straks een medicijn is, dan is het probleem opgelost. Laten we dat hopen.

Met vreugde mogen we vaststellen dat kinderen in Nederland al jarenlang verplicht leren zwemmen. Maar zou het niet net zo vanzelfsprekend moeten zijn dat kinderen ook iets leren over zorgen voor elkaar? Al is het maar het afdrogen van opa’s voeten na het bad, of het borstelen van de hond. Kleine dingen, grote waarden.

Waarom mensen zo graag die berg opklimmen en zich uitputten? Natuurlijk, om geld op te halen. Maar ook – las ik vaker – om een beetje te voelen wat geliefden meemaken die dagelijks vechten tegen ademnood en uitputting.

Zou het niet minstens zo mooi zijn als mensen met ALS of andere ernstige ziekten zouden mogen ervaren hoe het voelt als ze zich weer wat beter voelen – en ontspannen kunnen doorademen?

Dat wens ik hen, van harte.

MIA. 

We willen dat iedereen onze informatie gratis kan blijven lezen en vragen kan stellen. Steun je ons? Klik op de donatieknop bovenaan deze pagina.